Weer begonnen

Alweer bedankt voor alle lieve reacties, echt heel fijn!

Donderdag moest ik weer beginnen met de chemo. We moesten om half 9 in het ziekenhuis zijn, en ik hoopte eigenlijk dat ze dan meteen die onderhuidse injectie zouden zetten want daar moet dus 12 uur tussen zitten. Maar dat gebeurde natuurlijk niet, die kreeg ik om kwart over 10. Ondanks dat ging het toch allemaal best snel die dag. Ik kreeg eerst de ruggenprik, daar ben ik voortaan wel aan gewend. Het is alleen vervelend dat ik nog 10 minuten na lig te tintelen omdat die chemo in mijn ruggenmerg wordt gespoten. Maar daar had de arts een oplossing voor: hij wisselde de volgorde van de medicatie, en ik had nergens last van! Daarna dus weer platliggen voor een uur, alleen moest ik na een half uur zo nodig plassen dat ik wist dat dit hem niet ging worden. Gelukkig geen last gehad van hoofdpijn, maar dat heb ik eigenlijk ook nog nooit gehad na de ruggenprik (maar toen bleef ik wel elke keer een uur liggen). Ik vroeg of mijn bloedplaatjes goed waren. Die waren dus over de 300!!!! Ik kon het bijna niet geloven. Zat ik eerst een beetje tussen de 30/40 en nu ineens 300. Dus geen trombo's voor de ruggenprik!Wat werkt een lichaam toch bizar. Toen kwam er ook een co-assistent en een zaalarts om te vragen hoe het ging. Oh er kwam trouwens 's ochtends ook nog een arts mij succes wensen terwijl hij maar één keer een beenmergpunctie bij mij heeft gedaan, vet lief! Sinds een week ongeveer heb ik last van rare spiertrekkingen door heel mijn lijf en een hele rare duizeligheid. Toen ging de co-assistent mij neurologisch onderzoeken maar dat was gelukkig allemaal goed. Hij was eigenlijk nog niet weg en toen kwam de chirurg al om mij te zien (ofzo?) voor het inbrengen van de PICC-lijn. 

Ik hoorde die ochtend dat dat op de OK gebeurde en daar raakte ik behoorlijk van van slag. Ik had echt geen zin om weer naar de OK te gaan en al helemaal niet klaarwakker. Toen was het eigenlijk wachten totdat ik opgeroepen zou worden. Dat was rond half 5, dus echt lang hoefden we niet te wachten. Ik vond het echt heel vervelend om daar te zijn. Het inbrengen van de PICC-lijn zelf vond ik geen probleem, het was gewoon verdoofd en het enige wat je voelt is die lijn die door je ader schuift maar dat doet geen pijn. Wel had ik een half uur een stuwband om haha. Ik vond het ook wel interessant trouwens, want hij moest met een echo en röntgenfoto kijken of hij goed zat. Echt bizar dat je ineens zo'n lijn in je borstkas ziet lopen haha. Maar hij ging wel alles uitleggen enzo, dat was wel leuk. Toen het klaar was hoefde ik gelukkig niet lang op de recovery te blijven want mama en de verpleegkundige waren er al, dus ik kon meteen terug naar de afdeling. Toen stond daar een heerlijk bord macaroni met sojasaus (????) op me te wachten. 

Oja, nog wat leuks: het ziekenhuis heeft een beetje problemen met de VRE bacterie. Veel mensen hebben die en meestal merk je dat niet eens, maar het kan wel gevaarlijk zijn voor hele zieke mensen of mensen met een slechte weerstand. Ik was altijd 'schoon', maar nu is er iemand op de afdeling positief getest dus is iedereen die na 1 januari is opgenomen 'verdacht'. Dus moet de verpleging bij iedereen handschoenen en een schort aan. En de chirurg had er ook moeite mee. Hij zat aan mijn arm en daarna aan het echo-apparaat: echo-apparaat besmet. Hij moet nieuwe handschoenen aandoen en de assistentes moeten het echo-apparaat desinfecteren. Haha wat een gedoe.

Een hele lieve verpleegkundige van donderdag had de apotheek gebeld dat de spuitjes voor vrijdag eerder moesten komen, zodat ik om kwart over 8 mijn spuit kon krijgen en dan dus weer 12 uur later, zodat ik het Nederlands elftal kon kijken. Super lief! Dat kon gelukkig, en toen was ze vrijdagochtend ook nog eerder begonnen zodat ze zeker wist dat ik die spuit eerder kreeg! De artsen kwamen nog even zeggen dat alle klachten bijwerkingen kunnen zijn van de chemo. (ik geloof echt wel dat ze er verstand van hebben hoor, maar soms heb ik het idee dat als ik zeg: 'mijn ringvinger heeft de hele tijd de neiging om mijn kleine teen aan te raken' kan dat nog bij de chemo horen volgens hun)

Maar ik kon dus voetbal kijken met de Moosjes! Dat was heel gezellig (hoewel ik stiekem ook een beetje in slaap was gevallen maar het was gewoon fijn, lekker normaal haha).

Nou, ik ben dus weer begonnen. Nu kan ik het allemaal best positief vertellen maar dit weekend zag ik het echt even helemaaaal niet meer zitten. Misschien lijkt het of ik super positief ben de hele tijd, maar dat is absoluut niet waar. Ik doe echt wel mijn best maar soms ben ik ook gewoon heel negatief, maar vooral bang denk ik. Bang omdat je lichaam dingen doet waar je geen controle over hebt. Maar ook bang omdat de artsen een heel protocol volgen en allerlei troep in je lichaam spuiten (waar ze voor gestudeerd hebben natuurlijk, maar het blijft troep). En soms ook wel een beetje verdrietig, als ik iedereen plannen hoor maken voor de vakantie/de periode daarna. Niet dat ik dan echt jaloers ben ofzo (als in: ik gun het ze niet), maar gewoon... Ik zou het zelf ook zo graag doen. Ik was na de chemo ook super misselijk, en dan die onwijs vervelende spiertrekkingen waar ik helemaal moe van werd. Het is nog niet weg, maar ik heb weer mijn draai gevonden in afleiding zoeken (daar heb ik altijd wat tijd voor nodig). Ik ben nu gewoon vanaf seizoen 1 opnieuw begonnen met Gossip Girl :). Het is wel heel fijn dat ik nu pas donderdag weer hoef. En ik hoef deze periode ook geen ruggenprik meer en dat gaat veel tijd schelen als straks mijn bloedplaatjes wel te laag zijn. 

Nogmaals bedankt voor alle reacties en alvast bedankt voor het lezen!

Liefs!